معاوية بن ابى سفيان

معاویة بن ابی‌سفیان نخستین حاکم اموی است که پس از صلح امام حسن(ع) تا سال ۶۰ قمری، حدود بیست سال در دمشق خلافت کرد . او در فتح مکه اسلام آورد و از طُلَقاء (آزادشدگان) بود . او در زمان ابوبکر در فتح سرزمین شام حاضر بود و در زمان عمر بن خطاب استاندار اردن و سپس استاندار تمام سرزمین شام شد . در شورش علیه عثمان بن عفان، علی‌رغم درخواست عثمان، به یاری او نشتافت . در زمان خلافت امام علی(ع) به اسم خونخواهی عثمان، جنگ صفین را به راه‌انداخت. پس از شهادت امام علی(ع)، در معاهده صلح با امام حسن، خلافت مسلمین را به دست گرفت و دمشق را پایتخت حکومت خود کرد . معاویه خلافت را به سلطنت تغییر داد و برای بیعت گرفتن برای پسرش یزید ، تلاش‌های فراوان کرد .