یک بار خواب شهادت شهید حاجی زاده را دیدم. زنگ زدم به ایشان و گفتم حاجی میخواهم پیش شما بیایم. رفتم خدمت ایشان و به ایشان گفتم: حاجی خواب شهادت شما را دیدم. خواب دیدم شما شهید میشوید. شهادتش را که بهش گفتم، گفت ناهار بیاورید. ناهار را که آوردند، گفت: این ناهار را بخاطر خوابی که دیدی بهت دادم. بعد خیلی صحبت کردیم و گفتم: حاجی دغدغه ی وضعیت موشکی را دارم.
حاجی بچه ی فلاح بود. ما بچه های جنوب شهر، مثل هم صحبت میکنیم. گفت علیرضا! بخدا چیز هایی داریم که اگر اراده کنیم میتوانیم سه بار تلاویو را شخم بزنیم. بچه های ما گردن کلفت ایستادند. آقایون مسئولین! شما هم محکم بایستید و نترسید، نلرزید و نلغزید. طوری نشود که بلند شوند بروند و دوباره شش ماه دیگر پیدایشان بشود.
کشتی خیلی به جنگ نزدیک است. ما در کشتی یک اصطلاحی داریم که میگوییم: کم نیاور. در جنگ میگویند تاب آوری. الآن در این مرحله هستیم.
مردم بایستید. اگر نایستیم، شش ماه دیگر دوباره پیدایشان میشود. یک آدم دیوانه ای هم هست که مدام میرود و دوباره می آید.
