قتی جنگ است و هنوز برندهی نهایی در هالهای از ابهام است! وقتی آن طرف امریکا و اسرائیلِ جنایتکار هر روز جنایتی تازه رقم میزنند. وقتی ما هم هر روز پاسخی کوبنده نثارشان میکنیم. وقتی تحلیلگران تحلیل میکنند و هر کدام سرنوشت جنگ را به یک سو پیروز میدانند؛ در چنین اوضاعی، بسیاری از هنرمندان و حتی سیاسیون و حتی مردم عادی، هنوز ترجیحشان سکوت است. آنها میخواهند خاموش باشند تا زمانی که از طرفِ برندهی جنگ مطمئن شوند.
در چنین فضای مبهمی ایستادن بر سرِ ارزشها و باورها کار هر کسی نیست. اما اگر به خدا، مادر و وطن ایمان داشته باشی؛ آنگاه مانند رضا صادقی میایستی و برای دشمن رَجَز هم میخوانی… «من جنوبم، بسم الله…»
ترامپ تهدید میکند. بسیاری در آن سوی آبها برایش سوت و کف و هورا میکشند! نفرین بر شما. آنچه برای شما کارزاری مجازی است، اینجا برای ما تجاوز به خاک وطن است. هر روز و هر شب، هم وطنان بسیاری از ما زیر آتشِ همین موشکهایِ عمو ترامپ و آن نتانیاهوی جنایتکار کشته میشوند! هنوز برای شما اما شبیه به بازی است!
اینجا اما رضا صادقی قد عَلَم میکند در مقابل تهدید ترامپ؛ «بچه هشت سال جنگ حقیقی را از حرف مفت مجازى ترسی نیست.»
آری این همان رضا صادقی است که در سالهای گذشته، همواره در مقابل هر اتفاق اجتماعی، سریع واکنش نشان میداد و حامی مردم بود. او یکی از منتقدانِ جدی به معضلات و مشکلاتِ مملکت بوده و هست. اما اکنون خوب میداند که ماجرا، ماجرای دیگری است.
از این روست که اینگونه مینویسد: «میمونیم درستش میکنیم…خون ندادیم، جون نکندیم که اجنبی بیاد بگه راست برو یا چپ؟!…»
آری اکنون در یک سوی این نبرد، اجنبی ایستاده و در سوی دیگرش؛ خدا، مادر، وطن…
