یک وقتی که من به آمریکا رفته بودم، آقای کسینجر درخواست ملاقات داده بود و گفته بود میخواهد من را ببیند. من هم دلم میخواست ببینم ایشان را. ایشان آمد و یک سری حرف ها درباره ی مسئله ی هسته ای زد و بعد گفت شما میخواهید با ما روابط استراتژیک داشته باشید؟ من گفتم ما هیچ رابطه ای با شما نداریم، با این حال شما از روابط استراتژیک صحبت میکنید؟ چرا این سوال را از من میپرسید؟
روی میز را به من نشان داد و گفت: ما بعد از جنگ جهانی کشور ها را خط خطی کردیم کشور ها را و اسم یک کشور را گذاشتیم سوریه و اسم یک کشور را فلسطین گذاشتیم و ترکیه و عراق بجز دو کشور. یکی ایران و دیگری مصر. شما بودید، هستید و خواهید بود. ما چاره ای جز این که با شما راه بیاییم نداریم.
یک انسان بافکر، وقتی سابقه ی تاریخی یک کشور را بشناسد اینگونه حرف میزند. انسان با فکر درباره ی ایران واژه ی تسلیم را بکار نمیبرد. بزرگ تر از شما ( آمریکایی ها) هم نتوانستند این ملت را تسلیم کنند.
