دیماه سال 1404 در پی افزایش عجیب قیمت دلار، عده ای از بازاریان برای اعتراض به خیابان آمدند و بصورت کاملا مسالمت آمیز، اقدام به اعتراض کردند. اما ناگهان فراخوان پهلوی همه چیز را عوض کرد. رسانه های غربی ناگهان بصورت یکپارچه و هدفمند اقدام به دعوت از مردم کردند و صراحتا تقاضای افزایش خشونت داشتند. شبکه های معاند فارسی زبان با پخش اخبار دروغین و نفرت پراکنی از مردم تقاضا کردند به خیابان بیاید و شورش کنند. هجدهم دیماه 1404، همزمان با تاریک شدن هوا جمعیتی از مردم که به خیابان آمده بودند به سمت خیابان آزادی و انقلاب حرکت کردند. عده ای مسلح و آموزش دیده که میان مردم آمده بودند به طرز حیرت آوری اقدام به آتش زدن شهر نمودند. اتوبوس ها ی شهر را وسط خیابان می آوردند و آتش میزدند. ماشین های امدادی را آتش زدند و مطابق برنامه قبلی شان، با تهییج مردم و همراه کردن آنها به سمت مراکز نظامی و انتظامی رفتند و به این مراکز حمله کردند. بعد ها سیاستمداران آمریکایی گفتند افسران cia و موصاد میان مردم حضور داشتند. همچنین رئیس جمهور جنایتکار آمریکای تروریست نیز در توییتر مدعی شد به ایرانی های معترض سلاح رسانده است.
بعد ها مشخص شد این اغتشاشات و کشته سازی ها به منظور مقدمه ای بر حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران اسلامی طراحی و برنامه ریزی شده اند. ظاهرا دشمنان ایران، با طراحی و اجرای اقدامات تروریستی و رسانه ای قصد داشتند پروژه ی براندازی را به سرانجام برسانند. پس از اغتشاشات و کشته سازی های دیماه توسط عوامل آمریکا و اسرائیل، عده ای از عوامل آنها در پوشش های مختلف اقدام به درخواست از ترامپ برای حمله به ایران، اشغال ایران و بازگرداندن پهلوی نمودند. مدتی بعد، آمریکا به بهانه ی پاسخ به درخواست کمکی که عواملش در پوشش مردم ایران مطرح کرده بودند، اقدام به تحرکات لجستیکی نمودند که این اقدامات بیانگر برنامه ریزی برای حمله به ایران بود.
میرحسین موسوی، نخستوزیر پیشین جمهوری اسلامی ایران که در سال 1388 رهبر اغتشاشاتی مشابه اغتشاشات دیماه در تهران و برخی شهر های ایران بود، پس از اطلاع از اقدامات لجستیکی پیامی به رهبر انقلاب اسلامی نوشتند و در آن نامه تهدید و درخواست تسلیم کردند.
متن نامه ی میرحسین موسوی برای ثبت در تاریخ انقلاب در ادامه آمده است:
بسمالله الرحمن الرحیم
برگی سیاه بر تاریخ طولانی ملت ما افزوده شده است که ایران شبیه آن را به یاد ندارد. هرچه روزها میگذرند، ابعاد هولانگیز واقعه بیشتر نمایان میشود. خیانت و جنایتی بزرگ در حق مردم روی داده است. خانهها عزادارند. کوچهها عزادارند؛ شهرها و قصبهها عزادارند. پس از سالها تصاعدِ شدتِ سرکوب، این فاجعهای است که تا دههها، بلکه سدهها، از آن یاد خواهد شد. و رودخانهای از خونِ گرمِ محرومان که در دیماه سرد بر زمین به جریان افتاد، تا مسیر تاریخ را تغییر ندهد، از جوشش باز نخواهد ایستاد.
مردم به چه زبانی بگویند که این نظام را نمیخواهند و دروغهایتان را باور نمیکنند. دیگر بس است. بازی به پایان رسید. ستمها دامنتان را گرفت و درختان زقومی که میکاشتید میوه آورد. آن زمان که علیه ملت خویش لباس رزم میپوشیدید، داشتید تیشه به ریشهٔ خویش میزدید. آن زمان که دلسوزان مردم را سر میکوبیدید و اجازهٔ کمترین سخنِ حقی در دفاع از حقوق انسانها نمیدادید، داشتید برای مداخلهٔ خارجی فرش قرمز میانداختید. آن زمان که برای نشنیدن نصایح دلسوزان انگشت در گوش میگذاشتید، داشتید با جهالت، گرانبهاترین فرصتهایتان را از دست میدادید. نوبت شما هم آمد. از شما نیز جز داستانی باقی نماند؛ داستانی پر از خون و خشونت. دیگر بس است. نه شما راهحلی برای هیچیک از بحرانهای کشور دارید و نه ملت چارهای جز اعتراض مجدد تا رسیدن به نتیجه. و نخواهید توانست فاجعهٔ هجدهم و نوزدهم دی را تکرار کنید. این باری است که قوای نظامی و انتظامی دیر یا زود، و احتمالاً زود، از برداشتنش سر باز خواهند زد. تفنگتان را زمین بگذارید و از قدرت کناره بگیرید تا ملت، خود این سرزمین را به آزادی و آبادی برساند.
مسیری که این همراهِ کوچکِ مردم برای این منظور پیشنهاد میکند، برگزاری رفراندوم قانون اساسی با تشکیل جبههای فراگیر، متشکل از همهٔ سلایق ملی، بر اساس سه اصلِ عدمِ مداخلهٔ خارجی، نفیِ استبدادِ داخلی و گذارِ دموکراتیکِ مسالمتآمیز است؛ زیرا استقرار صلح و امنیت پایدار و نجات کشور از شرِ استبدادِ حاکم، بر مبنای خواست و ارادهٔ ملت، تنها به دست مردم و بدون مداخلهٔ خارجی امکان دارد.
خداوندا، فریادی را که بندگانِ مظلومت از صمیمِ ضمیر به درگاهت میآورند، بشنو و دعایشان را برای ایرانی آزاد و آباد اجابت کن. این تنها تسلیتی است که جانهای داغدارِ مردم ما را آرام میکند. و آن زمان که زندانیان آزاد میشوند، اولینشان دینِ تو خواهد بود که از پسِ اسارتی طولانی در چنگِ دینفروشان، از نو لبخندِ محمدیِ خورشید را میبیند.
برای ایران و بهویژه نسلِ نوخاستهٔ آن، سربلندی و بهروزی آرزو میکنم.
میرحسین موسوی
۹ بهمن ۱۴۰۴
