روزی که حاج قاسم سلیمانی به شهادت رسید، همان اول صبح که متوجه این خبر شدیم، طبیعتا طبق عادت عمل کردیم و خودمان را رساندیم به حضرت آقا. وقتی من رسیدم به منزل، حضرت آقا تازه از جلسه ی شورای عالی امنیت ملی آمده بودند. شما در نظر بگیرید که چقدر خبر داغ بود و مسئله ی همه این بود که حالا با آمریکا چکار باید بکنیم. اگر به خاطر بیارید، فضای بحث ها و شرایط به اینگونه بود. بالاخره یک اتفاق بزرگی افتاده بود.
وقتی ما خدمت حضرت آقا رسیدیم، یکی از اولین جملاتی که ایشان به ما گفتند این بود که: من وقتی نگاه میکنم، میبینم که نوع شهادت حاج قاسم نسبت به سایر شهدا یک برتری ویژه ای داشت. برتری شهادت حاج قاسم از این جهت است که من یادم نمی آید و نمیبینم که کسی از شهدای ما و فرماندهان ما مثل ایشان، آمر و عامل شهادتش، شقی ترین انسان های روی زمین باشد. و فضیلت شهادت حاج قاسم این بود که آمر و عامل شهادتش آمریکایی ها بودند.
حضرت آقا این نوع شهادت و این نوع رفتن را بهترین نوع شهادت میدانستند. ما در فرمایشات، صحبت های علنی و تقریظ هایشان میدیدیم که ایشان چقدر عاشق شهادت هستند. وقتی درباره ی شهید چیتسازیان صحبت میکردند همینطور، وقتی راجع به امیرالمومنین علیه السلام صحبت میکردند و داستانی که اشاره به عهد بستن عده ای از اصحاب پیامبر بر جهاد تا شهادت دارد. حضرت آقا در بیان این ماجرا، همینطور که صحبت میکردند، بغض میکردند و اشک میریختند. این مرد آرزومند شهادت و در جست و جوی شهادت، سناریوی شهادتش طوری بود که فکر میکردند بهترین نوع شهادت است.
کمیل خجسته از بستگان همسر آیتالله سیدعلی خامنهای
